เขียนถึงลมหนาว
เ ขี ย น ถึ ง . . . . ล ม ห น า ว
เริ่มเข้าฤดูหนาวในปีนั้น....
กลิ่นลมหนาวเริ่มทักทาย..ไม่ทันรู้ตัว
เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง
กลิ่นหอมอ่อนๆของลมหนาวสัมผัสพริ้วไหว
ฤดูใบไม้ร่วงเริ่มร่ำลา
กลิ่นลมหนาวเป็นเช่นไรนะ
แต่ละคนคงสัมผัสได้ไม่เหมือนกัน
สำหรับเราแล้ว...
กลิ่นลมหนาวทำให้รำลึกถึงวัยเยาว์
ทั้งหอมชื่นใจทั้งอบอ่น
ปลอดโปร่งและสดชื่น
สัมผัสคุ้นเคยเสมือนเพื่อนเก่า
เพื่อนเล่นที่แฝงอยู่ในความทรงจำ
สัมผัสแรกรู้สักวูบไหว
ผ่านมาทักทายแล้วจากไป
คว้าเอาไว้ไม่เคยทัน..ทำอย่างไรได้..
.......ส่วนหนึ่งของฉัน ...ส่วนสำคัญ.....ลึกสุดของหัวใจ
ส่วนที่ไม่เคยให้ใคร...ส่วนที่อยู่กลางใจของเรานั่นเอง..
ธอเป็นความรักที่มีตัวตน
ter bpen kwaam rak tee mee dtua dton
เป็นใครสักคนที่เดินเคียงข้างกันไป
bpen krai sak kon tee dern kiang kaang gan bpai
และเธอคนนี้มีรักแท้ในใจ
lae ter kon nee mee rak tae nai jai
ไม่มีใครที่จะดีเหมือนเธอ
mai mee krai tee ja dee meuan ter
อาจเป็นความฝันหรือโชคชะตา
aat bpen kwaam fan reu chohk cha dtaa
บางสิ่งที่พาและทำให้ฉันมีเธอ
baang sing tee paa lae tam hai chan mee ter
ไม่ว่าสิ่งไหนทำให้เรามาเจอ
mai waa sing nai tam hai rao maa jer
ที่ฉันรู้ เธอคือลมหายใจ
tee chan roo ter keu lom haai jai
* เธอเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของฉัน
ter bpen meuan suan neung kong chan
เป็นความฝันส่วนหนึ่งของฉัน
bpen kwaam fan suan neung kong chan
มีกันและกันม่ว่าจะนานเท่าไร
mee gan lae gan mai waa ja naan tao-rai
เป็นชีวิตส่วนหนึ่งของฉัน
bpen chee-wit suan neung kong chan
ไม่มีทางที่ฉันทอดทิ้งเธอไป
mai mee taang tee chan tot ting ter bpai
ไม่มีวันไหนจะพรากจากกัน
mai mee wan nai ja praak jaak gan
ไม่ว่าพรุ่งนี้ต้องเจออะไร
mai waa proong-nee dtong jer a-rai
จะดีหรือร้ายฉันนั้นก้อคงไม่หวั่น
ja dee reu raai chan-nan gor kong mai wan
ก็เมื่อเรานั้นเป็นของกันและกัน
gor meua rao nan bpen kong gan lae gan
ต่อให้ฉันจะหมดลมหายใจ
dtor hai chan ja mot lom haai jai
(ซ้ำ) (ซ้ำ)
ไม่มีวันไหนจะพรากจากกัน
mai mee wan nai ja praak jaak gan
ไดน่ารักดีจัง
บายๆ